Ik ben altijd al wars geweest van de main-stream muziek, zelfs in mijn lagere school tijd. Toen de pubertijd zich meldde ben ik heftig geïnteresseerd geraakt in new wave en goth. Met name The Sisters of Mercy, The Cure en later The Mission (UK) konden mij bekoren. Ook heb ik toen de nodige tapes van diverse metal en punk-bands grijs gedraaid: Carcass, BoltThrower, Dead Kennedies, Sex Pistols, Extreme Noise Terror en vele, vele anderen. Op 15 jarige leeftijd begon mijn muzikale carrière met mijn eerste basgitaar. Ik zat toen net in een reggae periode, dus de nodige nummers van Bob Marley passeerden de revue. Door mijn toenmalige docent en mijn eerste bandje ben ik redelijk toegankelijke muziek gaan spelen (Level 42, Chic, Styx, etc.).

Ik ben beïnvloed door veel bekende bassisten: Les Claypool, Mark King, Victor Wooten, Stanley Clarke, Jaco Pastorius, Marcus Miller. Maar het basisspel van de bassist bleef me altijd boeien: de bas ondersteunt de muziek, moet strak zijn en moet iets toevoegen, maar mag niet te veel opvallen (behalve als de bas wegvalt...). Ik heb in diverse bandjes gespeeld waarmee ik verschillende stijlen van muziek verkend heb: van Funk (Celestial) naar Punk (Trödhög), via Metal (There are no sheep in Mongolia) naar Hollandse Hits (De Kruks). Tussendoor heb ik nog een een aantal jaren elektrische gitaar gespeeld in de experimentele Gothic-Noise formatie KäöK.

Tijdens mijn studie ben ik moeten stoppen met bassen. En na mijn studie ben ik een aantal jaren bezig geweest met productie van elektronische dansmuziek met (hardware en software) synthesizers onder de naam Scraevis.

Maar sinds 2010 ben ik weer terug bij mijn eerste muzikale liefde: de basgitaar. Ik ben vrij snel weer met wat bands begonnen om een vliegende start te kunnen maken. En dat lukt goed! Eind 2010 heb ik korte tijd bij Tales of Sharone (toen nog Dial Zero) gespeeld, en begin 2011 heb ik korte tijd bij Clyde gespeeld. En nu is hij waar zijn muzikale hart ligt: de basisnoten neerleggen in een New Wave band: Crash In A Second.